De eerste maanden van ons nieuwe leven in Piemonte hielden we ons onder andere bezig met het snoeien van de fruitbomen, het verwijderen van alle bramenstruiken rondom ons terrein en het rooien van onze wijngaard omdat er een ziekte in zat. Ook zaagden we bomen in ons eigen bos voor een houtvoorraad voor de volgende winter. Heel veel buitenwerk dus. Heerlijk vonden we het.

Maar naast heel veel buitenwerk ging het werk binnen natuurlijk ook door. In mijn vorige blog schreef ik al dat we onze grote verbouwing begonnen met het uitgraven van de wijnkelders in wat nu appartement La Cantina is. Honderden kruiwagens aan grond met stenen hebben we er uitgehaald. We kwamen op een gegeven moment dus onder de fundering. Nou is de grond hier echt wel anders dan in Nederland, vol met stenen en dus heel stevig, maar JP werd wel een beetje bang dat we te diep zaten en dat het plafond naar beneden zou komen. We sliepen nl. boven deze wijnkelder… Dus bakstenen gekocht en pilaartjes gemaakt onder het natuursteen voor extra steun. Ik heb een foto bijgevoegd om te laten zien hoe dat in zijn werk ging.

Na de wijnkelder gingen we verder met onze toekomstige keuken. In deze ruimte stonden 3 betonnen wijnvaten die ‘even’ verwijderd moesten worden. Ik vergeet het nooit meer, JP pakte een voorhamer, gaf een beuk met als zijn kracht tegen zo’n wijnvat, en stond daarna helemaal te trillen. Er zat geen deukje in het vat! Het leek net een tekenfilm. We hebben vreselijk gelachen. Maar hoe dit nu aan te pakken? Een zware boorhamer moest de oplossing zijn. Wij naar Acqui, geïnvesteerd in een hele zware boorhamer (nog net te tillen). Na een dag stopte hij ermee, gewoon te zwaar werk. Ok, we geven niet op, we hebben een pneumatische boorhamer nodig met aggregaat. Inmiddels hadden we contacten met een bouwbedrijf in Cartosio, dus wij naar meneer Rossi en een aggregaat gehuurd. Hij kwam hem brengen met een vrachtwagen, zo groot was ie. Na een paar dagen met dit geweld te hebben gewerkt stopte ook het aggregaat ermee. Ik naar meneer Rossi met de mededeling dat het aggregaat stuk was en of hij hem wilde ophalen. Dat deed hij, maar hij kwam met een kraan met pneumatische jekkeraar. En binnen een dag waren alle vaten weg. Wat een avontuur, hahaha.

Ger heeft al het puin met kruiwagens uit de ruimte gehaald, wat een werk. Gelukkig konden we het puin vlakbij kwijt, op een stuk grond van, jawel alweer, meneer Rossi.

Toen de ruimte helemaal leeg was begon het volgende enorme project, het afgraven van het terrein. De benedenverdieping van de boerderij lag eigenlijk onder de grond. Daar waren de wijnkelders. JP wilde deze kelders vrijmaken zodat de boerderij 2 woonlagen zou krijgen. Wij weer naar meneer Rossi. Hij kwam met een graafmachine en een grote tractor met een enorme kar erachter en 2 jongens van een loonbedrijf uit Cartosio. Meneer Rossi graven, wij de mooie stenen eruit zoeken en de jongens brachten de grond met de tractor achter het huis. Na een paar dagen graven was de hele benedenverdieping vrij. Nu kregen we echt een idee hoe het huis er uit ging zien.

Inmiddels had JP de keuken getekend en was hij druk bezig met het maken van sleuven waarin allerlei leidingen weggewerkt moesten worden. Want er was natuurlijk niets, alles moest aangelegd worden, elektra, afvoer, riolering, gasleidingen. Daar heb je een goed plan voor nodig want je kan niet nog even een gasleiding aanleggen als het beton al gestort is natuurlijk. Gelukkig heeft JP een technische opleiding en hij heeft alle tekeningen zelf gemaakt. En tot op vandaag kunnen we zeggen dat er niks mist en dat alles klopt!

Volgende fase: betonstorten…ook dat levert weer mooie verhalen op.