In de vorige blog schreef ik dat we de vloer in onze toekomstige keuken hadden gestort. Dit was niet het enige beton dat we hebben laten komen. Wij zeggen wel eens, ons huis kan alle aardbevingen doorstaan, zoveel beton ligt er in en rondom de Casa. Het maken van terrassen rondom de boerderij was essentieel met het oog op de naderende winter. Na alle afgravingen lag er alleen maar grond rondom het huis waardoor het na een regenbui één grote prutbende werd. Onze grond is echt kleigrond, dus je liep op een gegeven moment met een extra zool onder je schoenen. Hier werden we een beetje gek van dus na het storten van de vloer binnen, waren de terrassen aan de beurt. Ook daarvoor kwam weer hulp uit Nederland in de vorm van onze grote vriend Robert en mijn vroegere buurmeisje Liesbeth. Zij hebben geholpen met het betonvlechten. Ook dit was een leermomentje, want je kunt de betonmatten ook in zijn geheel kopen, dat scheelt enorm veel tijd. Maar goed, we hadden tijd en dus hebben we de eerste matten zelf gevlochten. Daarna kwam er wel een pompwagen om het beton te storten (dat was dat andere leermomentje uit de vorige blog). En zo hadden we voor de winter allemaal mooie betonnen terrassen rondom het huis waardoor het veel fijner werken was.   

Daarna begonnen we met het verwijderen van de bakstenen die in de natuurstenen muren zaten. Die vervingen we door natuursteen. Ook maakten we deuren waar ramen zaten en ramen waar deuren zaten. Tja, je zal maar tijd over hebben, hahaha. JP metselde en ik opperde. Hoeveel stenen hebben we wel niet in onze handen gehad. Die stenen haalden we overigens uit onze eigen grond. Alle elektra verwerkten we achter het natuursteen. Er loopt in de hele Casa geen enkel draadje over een muur. Alles is weggewerkt.

Toen deze monsterklus klaar was hebben we een zandstraler laten komen om het natuursteen schoon te maken en ook de voegen eruit te stralen. De hele Casa is gebouwd in de tijd dat er nog geen cement bestond en dus zijn de stenen gestapeld met kleigrond ertussen. Uitermate geschikt natuurlijk voor ongedierte zoals muizen, marters etc. Door alles opnieuw te voegen maakten we de muren dicht.  Alleen al het voegen van de binnenmuren van de keuken van appartement La Cantina nam bijna een half jaar in beslag. Ik heb toen wel eens gedacht, komt dit ooit wel eens af. Er was zoveel muur te voegen, niet alleen binnen maar natuurlijk ook alle buitenmuren. Maar JP heeft hier nooit aan getwijfeld. Hij zei iedere ochtend, kom op Visser, gewoon weer beginnen. En hij had gelijk. Na ruim 2 jaar dagelijks voegen was de hele Casa van binnen en buiten gevoegd. Grote pluim voor onszelf!

Nog een mooi verhaal over het voegen. Op een gegeven moment kreeg JP kalk in zijn oog. We maakten nl. cement met kalk aan om de voegen iets lichter te krijgen. Kalk is zeer agressief en na een week zag hij niks meer met dat oog. Toch maar even naar de Pronto Soccorso (eerste hulp) in Acqui Terme. Hij werd geholpen door een bloedmooie oculista (oogarts). Het eerste wat ze deed was een middeltje in zijn oog druppelen om daarna het oog te onderzoeken. Dit was een soort verdoving, anders knipper je aldoor met je oog. Zegt ie nadat de verdoving werkte, nou Ger, het is over hoor, ik voel niks meer en ik kijk rechtstreeks in het decolleté van de arts. Hahaha. Het is overigens helemaal goed gekomen met het oog.

Nadat alles in de keuken en woonkamer van La Cantina was gevoegd hebben we kozijnen besteld. Eindelijk werd het weer een beetje een huis. Wat waren we trots toen we in onze woonkeuken stonden en de deuren en kozijnen geplaatst waren. En dat allemaal in 1 jaar tijd. Wat een werk hadden we verricht. Op 15 januari 2007 vierden we ons 1-jarig jubileum in Italië. Een jaar dat voorbij was gevlogen. En we wisten het nu echt zeker. We gingen hier nooit meer weg!