Naast heel hard werken iedere dag, was deel uitmaken van onze Piemontese omgeving ook heel belangrijk voor ons. Vooral Ger dook volledig in het Italiaanse dagelijkse leven. Regelmatig koffiedrinken bij onze buurvrouw Teresa en buurman Piero. Iedere week naar de markt voor onze verse boodschappen, werken bij het dierenasiel in Acqui Terme. Paardrijden met Italiaanse vrienden en ook naar Italiaanse les. Op die manier ontmoetten we vooral in de beginperiode ontzettend veel nieuwe mensen. En dat is heel belangrijk wil je op het platteland van Piëmonte wonen. We zijn hier echt afhankelijk van elkaar en we helpen elkaar waar nodig.

En terwijl Ger zorgde voor de contacten, werkte JP zich een slag in het rond om van onze boerderij een echte droomboerderij te maken. In de vorige blog schreef ik dat de vloeren beneden waren gestort en de kozijnen besteld. Daarna hebben we samen de vloerverwarming gelegd. Eerst de noppenmatten en daarna de leidingen. Inmiddels hadden we oude antieke tegels gekocht voor de vloeren in La Cantina. Via onze geometra kwamen we in contact met een tegelzetter. Begin mei lagen de vloeren erin. Om de kosten te drukken zouden we zelf voegen. Nou dat hebben we geweten, wat een werk. Eerst puur cement in de voegen met een maatbeker en dan even wachten en dan de tegels schoonmaken met zoutzuur. Man man, uren en uren hebben we er over gedaan en we hadden geen vingers meer over. Maar goed, het eindresultaat mocht er zijn.

In de entree van La Cantina maakte JP een toilet. Muurtjes zetten van baksteen en daarna stuken. En zo was er in een oude wijnkelder opeens een toilet. Iedere week weer een stukje verder.

Telefoon hadden we na anderhalf jaar nog steeds niet. We waren direct toen we hier aankwamen in januari 2006 langsgegaan bij Telecom. Er stonden namelijk geen palen bij ons op het terrein en er was geen aansluiting. De buren naast ons hadden ook geen palen, maar Teresa en Piero wel. Maar dat is echt wel een paar kilometer bij ons vandaan. In juni 2007 zijn er eindelijk palen geplaatst en heeft JP via onze grond aan de overkant een diepe geul gegraven voor de leiding. Geen draden over ons land! Toen konden we eindelijk bellen! Whatsapp bestond uiteraard nog niet dus dit was echt wel een overwinning.

Dat het integreren echt wel goed ging bleek toen we werden uitgenodigd door onze buren Teresa en Piero voor de Paas pranzo. Pasen wordt gevierd met familie en Pasquetta (2^e Paasdag) met vrienden. Dus we voelden ons echt vereerd. En wat een eten kwam er op tafel. Na de antipasti zaten we al vol, maar het bleef maar doorgaan. Deze eerste Paaspranzo tussen de Italianen zullen we nooit meer vergeten. Wat hebben we genoten en wat voelden we ons thuis.

Als aperitivo bij deze Paas pranzo kregen we een soort limoncello maar dan van verschillende citrusvruchten (agrumi heet dat hier). JP werd op 24 augustus 40 jaar en we hadden al besloten dat we dan een groot feest zouden geven voor al onze Italiaanse en Nederlandse vrienden en familie. Het leek mij leuk om iedereen te ontvangen met dit drankje. Nadat ik dit had uitgelegd aan mijn buurvrouw (dat duurde even hoor, haha) zei ze, dat gaan we samen maken. Dus de week erop wij samen naar Acqui voor een ‘damigiano’ (grote wijnfles maar dan met een brede hals) en naar de markt voor onbespoten sinaasappels, grapefruit en citroenen. Dat ging allemaal in die fles met een kaneel- en vanillestokje, heel veel suiker, witte wijn en een liter pure alcohol. Maanden heeft het zo gestaan, ik moest het alleen regelmatig doorroeren. En lekker dat het was!

Inmiddels had JP ook een muurtje gemetseld op ons binnenterrein met een bbq. Voor zijn 40^ste verjaardag moest er uiteraard ook gebbq-ed worden. Hij heeft een bbq rek laten maken bij onze fabbro (smid) in Melazzo. Tot op de dag van vandaag gebruiken we ditzelfde bbq rooster nog voor onze welkomstbbq. Topkwaliteit dus.

En toen was het zover, de week van JP zijn 40^ste verjaardag. We hadden een week feest met als hoogtepunt zaterdag het officiële feest met ook al onze Italiaanse vrienden. En wat waren we trots op wat we allemaal al bereikt hadden. Maar ik weet zeker dat er heel veel geslikt hebben toen ze zagen wat er allemaal nog gebeuren moest.

Wij hebben er echter nooit aan getwijfeld dat we zouden komen waar we nu zijn. Een prachtig vakantieresort met 5 schitterende appartementen, een Infinity pool, Fins sauna, whirlpool, een buitenrestaurant met professionele keuken en een prachtig aangelegde tuin. Nu zijn we 20 jaar verder en is het tijd voor een nieuw hoofdstuk in ons Italiaanse leven. We gaan een huis bouwen voor onszelf, dus we beginnen eigenlijk weer opnieuw. De cirkel is rond en we hebben er ontzettend veel zin in.